Πέντε πράγματα που θα σε κάνουν να σιχαθείς το κάμπινγκ


Ένας συντάκτης του Ratpack γράφει τους λόγους που μένει μόνο σε ξενοδοχείο.Ναι ξέρω. Είμαι ένας κομπλεξικός Νεοέλληνας. Ένας φλώρος. Ένα κακομαθημένο μαμόθρεφτο που επιζητά τη χλιδή, την γκλαμουριά, τ…

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Ένας συντάκτης του Ratpack γράφει τους λόγους που μένει μόνο σε ξενοδοχείο.

Ναι ξέρω. Είμαι ένας κομπλεξικός Νεοέλληνας. Ένας φλώρος. Ένα κακομαθημένο μαμόθρεφτο που επιζητά τη χλιδή, την γκλαμουριά, την άνεση και «ζεστασιά» του σπιτιού του, που πάει και σκορπάει πεταμένα λεφτά, που έχει χάσει το νόημα των διακοπών, που προτιμά την ψευτοκυρίλα του δωματίου, του πρωινού, της πισίνας, της μπανιέρας και της λεκάνης.

Όχι, δεν έχω κάνει ποτέ μου κάμπινγκ. Όχι, δεν είμαι εξωγήινος. Ούτε λεπρός. Απλά δεν έχω κάνει ποτέ μου κάμπινγκ. Α, και πού ‘στε. Δεν είναι ότι δεν έτυχε. Δεν πέτυχε! Φυσικά και δεν είμαι πολέμιος του κάμπινγκ. Ούτε κατακρίνω τους απανταχού κάμπερς του πλανήτη. Απλά υπάρχουν άνθρωποι που είναι για κάποια πράγματα και άλλοι που δεν είναι. Ή έστω, άνθρωποι που θέλουν κάποια πράγματα και άλλοι που θέλουν άλλα. Τόσο απλό. Αυτό που δεν ξέρω είναι αν τελικά είμαι μόνος σε όλο αυτό. Μάλλον όχι. Αλλιώς όλα τα ξενοδοχεία θα είχαν κλείσει.

Πήγα Κουφονήσια, πήγα Χανιά, Ρέθυμνο, όπου να ‘ναι θα πάω και Κύθηρα. Πουθενά κάμπινγκ. Μόνο ξενοδοχείο. Ξενοδοχείο, στούντιο, σπίτι, airbnb, ό,τι γουστάρεις, αλλά όχι κάμπινγκ. Η παρέα μου αναγκάστηκε να κλείσει ολόκληρο σπίτι επειδή εγώ ο φλωράκος δεν ήθελα να μείνω σε σκηνή. Το κράξιμο που έφαγα δεν περιγράφεται. Δεν θυμάμαι πόσους χαρακτηρισμούς άκουσα και πόσες καινούριες λέξεις έμαθα πάνω στη διαπραγμάτευση του καταλύματος των διακοπών μας. Η κουβέντα σταμάτησε και η κατανόηση υπήρξε μόνο στο τελευταίο μου χαρτί και την ατάκα: «Κοιτάξτε να δείτε μάγκες. Δουλεύω 300 μέρες τον χρόνο. Θέλω αυτές τις 10-15 μέρες της άδειάς μου να ξεκουραστώ. Και να κοιμάμαι σε κρεβάτι. Όσο κοιμάμαι». Κάπου εκεί μπήκε η τελεία και πάρθηκε ομόφωνη απόφαση».

Δεν είναι ότι δεν μου αρέσει το κάμπινγκ. Ούτε ότι το σνομπάρω. Είναι ότι «δεν το ‘χω». Κι όχι μόνο θα σας απαριθμήσω τους λόγους, αλλά θα σας τους αναλύσω κιόλας.

Έως και 1+1 δώρο σε καινοτόμα προϊόντα P&G.

Ύπνος φυλακής

http://www.ratpack.gr/images/news/2017/08/11/rAhwQF0.gif

Όταν έχω μάθει να κοιμάμαι όλο τον χρόνο σε ημίδιπλο, με μία τρομερή μαξιλάρα στο κεφάλι κι άλλη μία αγκαλιά, πώς μου ζητάς να συνηθίσω το sleeping-bag; Πώς περιμένεις να με πάρει ο ύπνος έστω και για ένα δευτερόλεπτο στο πάτωμα; Δηλαδή τα βράδια στο σπίτι μου να αφήνω την κρεβατάρα μου και να κοιμάμαι στο παρκέ… Έτσι, από βίτσιο. Άσε που αν δεν βρεις σκιά για τη σκηνή αναγκάζεσαι να ξυπνάς από τις 6 το πρωί. Νομίζω είμαι πολύ νέος ακόμα για να ξυπνάω με τις κότες και στις διακοπές μου. Το υπέρδιπλο του δωματίου που κοιμάσαι και δεν σε νοιάζει και να μην ξυπνήσεις ποτέ δεν σας ψήνει;

Καλύτερα οι «τούρκικες»!

Οι φίλοι μας τα κουνούπια

Σε όλο αυτό το προϊόν μαζοχισμού που περιέχει όλο το πακέτο του κάμπινγκ συμπεριλαμβάνεται και η ξαφνική επιείκεια στα έντομα και τα τσιμπήματά τους. Παίρνεις λέει ελληνικό καφέ και τον καις, βάζεις μία ειδική εντομοαπωθητική κρέμα στο σώμα σου, πετάς και μερικά φιδάκια, εντάξει δεν λέω, καλά όλα αυτά, αλλά γιατί; Για ποιο λόγο; Και καλά survivor;

Τσάμπα τόσα πουκάμισα

Δηλαδή να ρωτήσω κάτι; Εγώ δηλαδή που θέλω να πάω διακοπές και να πάρω μαζί μου τα ωραία μου τα πουκάμισα, τα τζιν, τα παντελόνια, όλα αυτά πού θα τα βάλω; Και πώς θα τα βάλω; Αφενός δεν παίζει να τα αφήσω έτσι παρατημένα μέσα σε έναν σάκο και μία σκηνή, αφετέρου για ποια ακριβώς περίσταση θα τα φορέσω; Μισό λεπτό παιδιά να σενιαριστώ να αράξουμε όλοι γύρω απ’ τη φωτιά. Εγώ δεν μπορώ ρε παιδί μου να πάρω ένα μαγιό, δυο βερμούδες και πέντε t-shirts, να τα πετάξω σε ένα backpack και να πάω διακοπές. Θέλω να πάρω τη μισή μου γκαρνταρόμπα. Φλώρος; Φλώρος!

Σαν να συμπάθησα τον Κριστιάνο για το Ultrex

Ένα επιχείρημα που μου είπαν οι φίλοι μου για να με πείσουν να κάνουμε κάμπινγκ ήταν ότι απαγορεύεται λέει να πάρω το αφρόλουτρό μου μαζί γιατί τι κάμπινγκ θα ‘ταν αυτό άλλωστε; Και κάπως έτσι κλείσαμε δωμάτιο. Αυτό ειλικρινά δεν μπορώ να το καταλάβω. Ούτε και να το αντέξω. Υπάρχει κάποιος κανόνας που λέει ότι στις διακοπές μας πρέπει να μένουμε άπλυτοι; Δηλαδή να πάω εγώ πέντε μέρες και να μένω με το νερό της θάλασσας, άντε να ρίχνω και λίγο απ’ το μπουκάλι για να κάνω αλατόνερο. Ρε πάτε καλά ρε;

Δεν λέω ρε παιδί μου. Είναι ένα challenge να κάνεις free camping. Να γίνεις Ντάνος για δυο-τρεις μέρες (not). Να πας κάπου να αράξεις και να μην σε νοιάζει ούτε το πώς θα ντυθείς, ούτε το πού θα βγεις, ούτε τίποτα. Να μην πλένεσαι, να έχεις χεσμένο το πρωινό του ξενοδοχείου, να μην σε νοιάζει αν θα πολυφτιαχτείς για να βγεις και να αράζεις στην παραλία σαν να μην υπάρχει αύριο. Ωραίο ακούγεται σαν ιδέα. Μέχρι εκεί. Θα εξαιρέσω μόνο τους οικονομικούς λόγους που σε ωθούν να κάνεις κάμπινγκ και να απαρνηθείς κάθε άνεση που μπορεί να σου προσφέρει το δωμάτιο ή το σπίτι. Από εκεί και πέρα, όμως, δεν βρίσκω τον λόγο να κάνω κάμπινγκ.

Συγγνώμη ε;


Το διαβάσαμε εδώ

Διαβάστε περισσότερα...